Agata Siwek is a visual artist interested in almost everything. Her provocative and diverse artworks have one message: nothing is as it seems. Wim Moorman is a former footballer, historian, writer and a researcher of uncommon matters such as lost hubcaps, desire paths and unanswerable questions. Agata and Wim share a sharp eye and a strong social involvement, which manifests itself in the need to add something relevant and inspiring to the environment in which they live. Their latest project is a trip from Horst (hometown of Wim) to Krakow (hometown of Agata). Apart from the beginning and the end, nothing is certain in this journey. Agata and Wim are open to all kinds of encounters and sugestions that they hope to receive during the trip. They take their time to see, hear, smell and taste things, they register their observations and conclusions in theis sketchbooks and social media but most of all they enjoy their challenge.

dinsdag 11 juli 2023

Osterode am Harz

Wij gingen het anders doen. 

 

Vandaag vanuit Venlo de 10.05 naar Viersen. Overstappen op de 10.31 naar Duisburg Hbf. Overstappen op de 11.24 naar Osnabrück Hbf. Vertraging. Verbinding gemist. Wachten op de 13.49 naar Herford. Overstappen op de 14.33 naar Braunschweig Hbf. Overstappen op de 17.05 naar Osterode am Harz. Uitstappen. In vogelvlucht 287 kilometer. 542 kilometer gereden. That’s life of a train passenger.


Klinkt als muziek in onze oren.

 


Camping Eulenburg 2,8 kilometer mit Fahrrad. Wij lopen. 38 minuten. Restaurant. Gesloten. Wij weten inmiddels niet meer anders. Hotel. Gesloten. Wij willen toch niet naar een hotel. Friseur. Gesloten. Niet nodig. Spielhallen. Zu vermieten. Daar hadden we net zo’n zin in. Een winkel. Voorgoed dicht. Ofenhandel und Schornsteinbau. Opgeheven. Bäckerei! Dicht. Aaa, ernstig. Gewerbefläche. Opgedoekt. Museum in Ritterhaus. Opent morgen. Winkel. Dicht. Nog een winkel. Dicht. Dicht. Dicht. Alles dicht. Daar houden we inmiddels van. 












Als camping maar open is hoor ik Wim zeggen. 

Onderweg bosaardbeitjes. Geen hondenpoep, geen afval, geen uitlaatgassen. Wij hoeven de verleiding niet te weerstaan. 

 


Na 3,94 kilometer gelopen te hebben en honderden foto’s van van alles en nog wat gemaakt te hebben arriveren we bij de Eulenburg. 

Idyllischer Trampfelpfad. 



Wij nemen het risico maar al te graag.

Kiosk, Kamienstubbe, Biergarten. Frühstück, Speisen & Getränke.

Kaffee, Kuchen & Eis. 

Klinkt als Paradijs. 


Wij zijn nu hier - wijst aardige mevrouw van de receptie aan op plattegrondje. Jullie moeten naar rechts lopen. Zeltplatz bevindt zich naast het zwembad. Zwembad?

Grote Zeltplatz. Meerdere tentjes. Vuurkorven. Picknickhuisje. Leuk. 

Wim heeft honger. Ik wil zwemmen. Dus…Boterhammen die nog over zijn opeten bij het zwembad. Daarna ga ik eten van gisteren opwarmen. Gnocci met venkel. 

Maar eerst… nog even… snel… sanitair inspecteren. Schoon, wel een muntautomaat.

Er moet een speciaal muntje in om te douchen, geribbeld. - zeg ik tegen Wim in de hoop dat hij het regelt. Wel warm water bij de wasbakken. En zeep. Dan kan ik de muntjes meteen gaan halen bij de receptie - biedt Wim vriendelijk aan. Na tien minuten komt hij terug. 

Er hoeft geen geld in. Automaten zijn niet meer in gebruik. 

Ook dat nog. 

Wij hebben het goed gedaan. 

op

1 opmerking:

Abonneren op: Reacties posten (Atom)