Lieve jongens

We nuttigen een boterham op een bankje in het Ilmpark in Weimar. Ik sta op om een steentje uit m’n schoen te verwijderen, m’n hoofd richting bankje gewend. Achter me hoor ik muziek steeds harder aanzwellen uit wat vroeger een ghettoblaster heette. Ik schrik als een jongen van een jaar of vijftien vlak achter me langs loopt met v/h de ghettoblaster. Met een kameraad gaat hij pal naast ons zitten op het bankje. Wat zijn dit voor intimiderende praktijken van een stelletje blagen? Nog overpeinzend hoe hierop te reageren, vragen ze ineens bedeesd of ze hier wel mogen gaan zitten. 

Natuurlijk, waarom niet.

Waar we vandaan komen.

Uit Nederland. 

En zij?

Uit Duitsland.

Oh zo. Is dat trouwens Spaans, die zoete, romantische muziek - vrij ongebruikelijk voor hedendaagse pubers - uit hun v/h ghettoblaster? 

Ja, inderdaad.

Nou, dan gaan we maar weer eens verder.

Veel plezier nog.

Dankjewel. Jullie ook.

Tot ziens.

Tot ziens.

Wacht! Jullie zijn je plattegrond vergeten!

Oh ja! Dankjewel!

Lieve jongens.

Dresdner Eierschecke

Live recensie van de Dresdner Eierschecke van Emils 1910 in Dresden-Neustadt door A. Siwek: ‘Een lekker, fors taartje. Onder de Eierschecke zit Käsekuchen. Voor mij ontbreekt een sausje. Als hier een frambozensausje overheen zat, was het echt een 10. In Lanckorona hebben ze zo’n zware chocoladetaart met een frambozensausje. Hier ontbreekt wat pit, het is een beetje flauw. Maar het is lekker. Clear taste. Geen zware Torte, nee. Een middaggebakje. Een waardering is heel moeilijk. Het is appels met peren vergelijken. Ik denk dat ik alleen iets verrassends een waardering kan geven. En verder iets dat niet lekker is. Tja, ik houd gewoon van gebak.’

Dresden (2)

(klik op de foto om te vergroten) 

Dresden (1)

Leuke stad hoor, Dresden, daar niet van. Oneindig veel te zien, vriendelijke mensen, fantastische brug, tiptop openbaar vervoer. Veel kunst ook, zij het dan vooral oude meuk. Maar de kunst van het rechtopzetten van verloren wieldoppen (verlorenen Radkappen) lijkt vreemd genoeg nog niet te zijn doorgedrongen tot de dames en heren Dresdenaren. Het zal toch niet zo zijn dat ze zich daar te groot voor voelen met al hun verfijndheid? Dat ze neerkijken op de verschoppeling van de wegberm?

Verder

Naar Weimar? 

Ja, lijkt me leuk. 

Kijken of ze er een camping hebben. Ja. Reviews. Ja. 

Zeer idyllische plek er toch maar niet aan te raden.

Zeer gewaagde baas.

Het sanitair laat veel te wensen over.

Nee, dank u

Zal ik verder lezen? 

Sanitaire voorzieningeuun zijn een beetje verouderd, alleen erg geïmproviseerd en te klein - geen afwasgelegenheid. Helaas onvriendelijke harde bazin. Zeer vochtige plaats.

Om deze redenen kunnen we de plaats niet aanbevelen.

Zal ik verder lezen? 

Eigenaar erg onbeleefd. Ik was daar 4 dagen met een tent. Ik was er alleen om te slapen. Ik heb maar twee keer contact gehad met de bazin. Maar dat was genoeg.

Zal ik verder lezen?

Zeker. Ik ben heel benieuwd naar de bazin 

Ik keek zo uit naar deze plek en boekte voor 3 nachten. Aangezien deze CP niet geschikt is voor grote campers had ik aangegeven dat ik zou komen met een T4 en Karmann opzetstuk. Ik kreeg een schriftelijke bevestiging, maar toen ik me wilde inschrijven, werd ik op een zeer snotterige manier afgewezen. Ze zou geen ruimte hebben voor een WoMo. Ik ben toen noodgedwongen doorgereden en heb een mooie plek buiten gekregen met vriendelijke bedieners. Ook hadden ze meermaals gehoord over de onvriendelijkheid van de Tiefurt-campingexploitant. Zoiets kan zelfs je beste humeur verpesten. Jammer!

Nog verder?

Zeer benieuwd ja. 

Er zijn slechts twee douches en twee toiletten, die van 22:00 tot 06:00 uur gesloten zijn. Geen aparte wastafels alleen kleine twee kleine voor de toiletten. Er zijn toiletwagens. Er is geen privacy, noch bij sanitair, noch op het tentveld. Iedereen loopt door. 

De omgeving is prachtig, maar de camping is geen aanrader. Aankomst vanaf 15.00 uur en eerst betalen en dan de ruimte bekijken.

Nog verder lezen? 

Staat er niet meer over de bazin? 

Even kijken. Hier een puntje precies. Echt iets voor jou. Beknopt alles op het rijtje 

De camping is idyllisch gelegen aan de rand van het kasteelpark Tiefurt en is vrij rustig.

We hebben echter een aantal erg vervelende ervaringen gehad:

1. Hoewel we kort na 12.00 uur aankwamen, moesten we € 3 extra betalen zonder commentaar

betalen voor "vroege" aankomsten (per persoon!)

2. In plaats van erop te wijzen dat je zonder problemen voor de ingang kunt parkeren, moesten we betalen voor de parkeerplaats voor de auto.

Toen we echter iets later op dezelfde avond terugkwamen, was er geen mogelijkheid om de auto op het terrein te parkeren zonder het risico te lopen over de scheerlijnen van de andere kampeerders te rijden.

3. De enige twee douches hebben geen afsluitbare deuren, alleen gordijnen en worden gelijkelijk gebruikt door mannen en vrouwen. Dit betekent dat als je niet naakt voor je buren in de tent wilt verschijnen, je je moet omkleden in de natte douchecabine....niet naar ieders smaak.

4. Het gebruik van de keuken voor campers kost 5€ extra (plus een "leuk" bordje met de tekst "Overtreding van de wet zal resulteren in je weggestuurd worden!") Er is een koelkast, maar deze werkte niet op een hete Juli dag.

5. De absolute kers op de taart was een stinkende hoop kattenpoep... op de aanrechtblad. Heel appetijtelijk!!

En trouwens:

6. Helaas kunnen we alleen de ervaringen van andere kampeerders bevestigen met betrekking tot het zeer bijzondere karakter van de bazin. 

Nog verder? 

Zeer onvriendelijke ontvangst, de zeer hoge prijs staat niet in verhouding tot de uiterst primitieve toiletten (bouwwagen). We kamperen liever aan de kant van de weg dan dat we nog een keer naar deze plek gaan. Zoiets is ons in 35 jaar kampeervakanties nog nooit meegemaakt.

Nog verder? 

Helaas zijn de douches niet up to date. Hoewel ze familiedouches worden genoemd, waren het voor mij openbare douches zonder mogelijkheid tot privacy. Helaas is de prijslijst ook ondoorzichtig. De Platzbereiberin is helaas volkomen onredelijk onvriendelijk, wat ik niet ken van andere plaatsen.

Nog verder? 

Ja, zoek verder. 

Top 5 olifantenpaadjes tussen Kunitzer Straße en Am Erlkönig in Jena

Het meest spectaculaire olifantenpaadjeslandschap van Jena tref je aan tussen Kunitzer Straße en Am Erlkönig. Over een lengte van slechts een meter of honderdvijftig vind je hier minimaal zeven olifantenpaadjes, waarvan sommige met een verbluffend stijgingspercentage en minimaal drie met onderweg een springschansachtige barrière. Grootste uitdaging vormt het paadje waarvoor de de gebruiker zich eerst onder een vangrail door moet wurmen alvorens de diepte in te kunnen duiken. 

De foto’s doen dit olifantenpaadjeslandschap helaas ernstig tekort omdat de hellingsgraad van de paadjes er niet aan is af te zien. En ook omdat ik ze beter van onder had kunnen nemen dan van boven. Maar tot die wijsheid kwam ik pas toen ik enkele honderden kilometers verderop in Dresden was. Desalniettemin hierbij de top 5 van olifantenpaadjes tussen Kunitzer Straße en Am Erlkönig in Jena, gerangschikt in oplopende mate van spectaculariteit:

Prophetenkuchen

Live recensie van de Prophetenkuchen van bakker A. Kwak uit Jena door A. Siwek: ‘Héél lekker! Wel een beetje droog. Dit kun je nergens mee vergelijken. Ja, met een wafel. Het deeg kan ik echt niet thuisbrengen. Ik denk dat ik morgen om zeven uur opsta om meer te halen. Ik geef het gewoon een negen of zo. Echt héél lekker. Ik heb nog nooit zoiets geproefd. Het doet me nog het meest denken aan het deeg van Bossche bollen. Maar dan meer broodachtig. Af en toe moeten we iets eten dat we helemaal niet kennen, we moeten onze gebaksgrenzen verleggen. Héél bijzonder gebak. Morgen weer naar Kwak.’

Dessau (2)

lost&found

 

Dessau

Moeilijk om alle regie uit handen te geven en naar het onbekende te vertrekken. Afgelopen nacht voor het eerst goed geslapen op een camping waar tentjes een voorkeursbehandeling krijgen. De mooiste locaties, volop bankjes en picknicktafels, zelfs loungehoekjes. Een binnenkeuken met tafels. Volop stopcontacten en wifi. Receptie met warm eten en koude drank. Harz Mountain Camp. 

Maar wij moeten verder. Vandaag niet te voet, zegt de Führer. Bus en trein. Busstop, 30m van de receptie. Stopt op Wernigerode Hbf. Vandaar via Magdeburg naar Dessau. Niets gereserveerd maakt me onzeker en stil. Führer vol vertrouwen. 

Eerst rondje Wernigerode zonder de bepakking, die we een paar intieme momenten gunnen. 

Hier voornamelijk alles open en gerenoveerd. In de glorietijd was Wernigerode in vriendschap verbonden met mijn geboortedorp Pionki. Een grotere mésalliance kan ik me niet voorstellen. Maar dat terzijde. 

De 13.42 heeft vertraging. Ik merk bezorgdheid bij de Führer. Zullen we onze aansluiting halen? 

15.17 in Magdeburg op de trein naar Leipzig. Gelukt. Je moet me meer vertrouwen. Ja. Moet ik zeker doen. 

Binnen blaast de airco koude lucht. Buiten oneindig veel graanvelden. Kan je je voorstellen dat we hier wekenlang door lopen? 

Nächste Station: Biederitz. Nooit van gehoord. Niemand stapt uit. 

Nächste Station: Königsborn. Nooit van gehoord. Wat een zooi. Alles kapot. Niemand op perron. 

Nächste Station: Wahlitz. Ooit van gehoord? Mooi klein stationsgebouw. Buiten gebruik tegenwoordig. 

Nächste Station: Gommern. Nooit van gehoord. 

Vele uitstappers. Alles dichtgetimmerd. Met elke plank in plaats van glas groeien mijn angsten. Waar gaan we naartoe? 

Nächste Station: Prödel. Nooit van gehoord. Zullen we een keer uitstappen op zo’n onbekend station? En op zoek gaan naar een camping? Alles dichtgetimmerd. 

Nächste Station: Lübs. Nooit van gehoord. 

Station. Ja hoor, dichtgetimmerd. Hier zouden we totaal verpieteren. Of een nieuw leven beginnen. 

Nächste Station: Güterglück. Nooit van gehoord maar klinkt goed. Uitstappen? 

Zwaar vernield en dichtgemetseld. Spoorbruggetje van steigerbuizen. Volkstuintjes niet meer in gebruik. Zelfs mais doet het niet goed in Güterglück. 

Nächste Station: Zerbst. Nooit van gehoord maar ziet er groot uit. Alles dichtgetimmerd. 

Nächste Station: Rodleben. Nooit van gehoord maar klinkt als station voor ons. Ausstieg in de Fahrrichtung. Links. Ook dat nog. Denk je dat het dichtgetimmerd is? 

Nächste Station: Rosslau. Nooit van gehoord. Klinkt als Wroclaw. Wij moeten inpakken, zegt de Fürher, op het volgende station stappen we uit. De reis heeft me niet bepaald positief gestemd. 

Nächste Station: Dessau. Ken ik wel. Zou het stationsgebouw ook dichtgetimmerd zijn?

De stad oogt verlaten. Stoplichten zijn uitgeschakeld. Geen hond op de weg. OsmAnd werkt niet. Ik ben nog altijd volledig overgelaten aan de Führer. 

We lopen door een oud park. Vele oude dode bomen. Ook hier vooral ruïnes. 

Langs het pad verse wroetsporen. Geen plan B dus. 

Ik houd mijn hart vast. 

Onze camping is eigenlijk geen officiële camping, zegt de Fürher. We gaan logeren op het terrein van een kanovereniging. We zijn er bijna. Havengebied. 

Steigers met boten, dokken, obscure halletjes en renovierungsbedürftige gebouwtjes.

Niet paniekeren, afwachten. Zullen we omdraaien en een hotel zoeken? Nee, eerst maar kijken. We zijn er toch bijna. 

Deze is het niet, zegt de Führer. Zucht van opluchting. Op het terrein van Paddelgemeinschaft Junkers is een flinke groep mensen aan het barbecuen. Rinkelende flesjes. Gelach en gepraat. Rondom het veldje een stuk of tien tentjes. Het is wel degelijk een Zeltplatz. We staan bij de ingang te twijfelen. Een vriendelijke man begroet ons vriendelijk. We mogen een plaats uitzoeken. Boven zijn een badkamer en een keuken. We mogen alles gebruiken. De Kühlschranke zit vol drank. Alles 1.50. Proost. 

Twee dagen later zijn we nog altijd hier. Het tweede ontbijt in de design kantine  van de in een rijke geschiedenis gedompelde Junkers Paddelgemeinschaft Dessau. Ik zou wat vaker de regie uit handen moeten geven. 

Campinggasten (2) - Johann

In de Camper-Raum van camping Prahljust. Ineens staat hij binnen, een goed geconserveerde man van een jaar of zeventig met bril. Laten we hem Johann noemen. Of we misschien interesse hebben in een Kubota-tractor of -grasmaaier. Of we wát? Of we misschien interesse hebben in een Kubota-tractor of - grasmaaier, herhaalt hij, wijzend op de folder die hij in z’n hand heeft. 

Johann ziet ons blijkbaar aan voor de eigenaren van de camping of voor Dauergäste. We leggen uit dat we slechts op doorreis zijn en uit Nederland komen. Maar Johann is van het volhardende soort.

Hebben we als we weer thuis zijn misschien interesse in een Kubota-tractor of -grasmaaier? 

Ja, dat zou misschien kunnen, liegen we.

Of Johann ons dan zijn folder mee mag geven. 

Ja hoor, vielen Dank. 

Gern gemacht. 

Auf Wiedersehen. 

Auf Wiedersehen. 

Johann verlaat de Camper-Raum, start zijn witte Toyota Avensis en rijdt weg. 

Campinggasten (1) - Olga en Ivan

In de Camper-Raum van camping Prahljust. Hij heet Ivan. Haar naam valt niet. Laten we haar Olga noemen. Duitsers van het intellectuele soort. Koppel, rond de 65, allebei geheel in het zwart. 

Ivan zit voornamelijk buiten te roken. Olga bereidt de maaltijd. Zo nu en dan komt Ivan naar binnen. Hij scharrelt wat rond en neust in de boekenkast. Als ze tien woorden uitwisselen is het veel.

Olga serveert de maaltijd. Ivan komt naar binnen, gaat zitten, begint te eten en zwijgt. Olga begint te eten en zwijgt. 

Na het eten wassen ze af, roken ze, bestuderen ze hun telefoons, lezen ze. En zwijgen ze.

De silent treatment. Wederzijds.

Osterode am Harz

Wij gingen het anders doen. 

 

Vandaag vanuit Venlo de 10.05 naar Viersen. Overstappen op de 10.31 naar Duisburg Hbf. Overstappen op de 11.24 naar Osnabrück Hbf. Vertraging. Verbinding gemist. Wachten op de 13.49 naar Herford. Overstappen op de 14.33 naar Braunschweig Hbf. Overstappen op de 17.05 naar Osterode am Harz. Uitstappen. In vogelvlucht 287 kilometer. 542 kilometer gereden. That’s life of a train passenger.

Klinkt als muziek in onze oren.

 

Camping Eulenburg 2,8 kilometer mit Fahrrad. Wij lopen. 38 minuten. Restaurant. Gesloten. Wij weten inmiddels niet meer anders. Hotel. Gesloten. Wij willen toch niet naar een hotel. Friseur. Gesloten. Niet nodig. Spielhallen. Zu vermieten. Daar hadden we net zo’n zin in. Een winkel. Voorgoed dicht. Ofenhandel und Schornsteinbau. Opgeheven. Bäckerei! Dicht. Aaa, ernstig. Gewerbefläche. Opgedoekt. Museum in Ritterhaus. Opent morgen. Winkel. Dicht. Nog een winkel. Dicht. Dicht. Dicht. Alles dicht. Daar houden we inmiddels van. 

Als camping maar open is hoor ik Wim zeggen. 

Onderweg bosaardbeitjes. Geen hondenpoep, geen afval, geen uitlaatgassen. Wij hoeven de verleiding niet te weerstaan. 

 

Na 3,94 kilometer gelopen te hebben en honderden foto’s van van alles en nog wat gemaakt te hebben arriveren we bij de Eulenburg. 

Idyllischer Trampfelpfad. 

Wij nemen het risico maar al te graag.

Kiosk, Kamienstubbe, Biergarten. Frühstück, Speisen & Getränke.

Kaffee, Kuchen & Eis. 

Klinkt als Paradijs. 

Wij zijn nu hier - wijst aardige mevrouw van de receptie aan op plattegrondje. Jullie moeten naar rechts lopen. Zeltplatz bevindt zich naast het zwembad. Zwembad?

Grote Zeltplatz. Meerdere tentjes. Vuurkorven. Picknickhuisje. Leuk. 

Wim heeft honger. Ik wil zwemmen. Dus…Boterhammen die nog over zijn opeten bij het zwembad. Daarna ga ik eten van gisteren opwarmen. Gnocci met venkel. 

Maar eerst… nog even… snel… sanitair inspecteren. Schoon, wel een muntautomaat.

Er moet een speciaal muntje in om te douchen, geribbeld. - zeg ik tegen Wim in de hoop dat hij het regelt. Wel warm water bij de wasbakken. En zeep. Dan kan ik de muntjes meteen gaan halen bij de receptie - biedt Wim vriendelijk aan. Na tien minuten komt hij terug. 

Er hoeft geen geld in. Automaten zijn niet meer in gebruik. 

Ook dat nog. 

Wij hebben het goed gedaan.