We nuttigen een boterham op een bankje in het Ilmpark in Weimar. Ik sta op om een steentje uit m’n schoen te verwijderen, m’n hoofd richting bankje gewend. Achter me hoor ik muziek steeds harder aanzwellen uit wat vroeger een ghettoblaster heette. Ik schrik als een jongen van een jaar of vijftien vlak achter me langs loopt met v/h de ghettoblaster. Met een kameraad gaat hij pal naast ons zitten op het bankje. Wat zijn dit voor intimiderende praktijken van een stelletje blagen? Nog overpeinzend hoe hierop te reageren, vragen ze ineens bedeesd of ze hier wel mogen gaan zitten.
Natuurlijk, waarom niet.
Waar we vandaan komen.
Uit Nederland.
En zij?
Uit Duitsland.
Oh zo. Is dat trouwens Spaans, die zoete, romantische muziek - vrij ongebruikelijk voor hedendaagse pubers - uit hun v/h ghettoblaster?
Ja, inderdaad.
Nou, dan gaan we maar weer eens verder.
Veel plezier nog.
Dankjewel. Jullie ook.
Tot ziens.
Tot ziens.
Wacht! Jullie zijn je plattegrond vergeten!
Oh ja! Dankjewel!
Lieve jongens.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten