Agata Siwek is a visual artist interested in almost everything. Her provocative and diverse artworks have one message: nothing is as it seems. Wim Moorman is a former footballer, historian, writer and a researcher of uncommon matters such as lost hubcaps, desire paths and unanswerable questions. Agata and Wim share a sharp eye and a strong social involvement, which manifests itself in the need to add something relevant and inspiring to the environment in which they live. Their latest project is a trip from Horst (hometown of Wim) to Krakow (hometown of Agata). Apart from the beginning and the end, nothing is certain in this journey. Agata and Wim are open to all kinds of encounters and sugestions that they hope to receive during the trip. They take their time to see, hear, smell and taste things, they register their observations and conclusions in theis sketchbooks and social media but most of all they enjoy their challenge.

donderdag 10 augustus 2023

Mijn oma

Mijn oma van vaderszijde, van 1905, was een bijzonder godvruchtige vrouw. Tot op hoge leeftijd bezocht ze dagelijks minimaal één mis, bad ze de rozenkrans, sloeg ze geen processie naar Tienray - waar ze haar jeugd doorbracht - over en fietste ze regelmatig naar Kevelaer om daar tot Maria te gaan bidden. Vloeken was in haar huis uit den boze, bidden voor elke maaltijd usance. 

Mijn oma leed onder de neergang van de rooms-katholieke kerk. Maar ze leed misschien nog wel meer onder de daarmee gepaard gaande afkalving van de rituelen van het Rijke Roomse Leven. 

Mijn oma overleed in 1994, bijna dertig jaar geleden. Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet dagelijks meer aan haar denk. Maar hier in Polen keert ze bijna dagelijks terug in mijn gedachten. Vorige week zondag bijvoorbeeld, fietsend over de dijk langs de Wisła, enkele kilometers buiten Kraków. Vanuit de verte nadert op de weg onderaan de dijk een stoet, begeleid door mensen in oranje-gele hesjes. Gezang, spandoeken, vlaggen, iemand die spreekt door een megafoon. Een klimaatactivistische demonstratie van de Poolse tak van Extinction Rebellion? Nee dus, blijkt als de stoet dichterbij is gekomen. Dit is een demonstratie van een andere soort: een processie, een demonstratie van het rooms-katholieke geloof. 

Uit de spandoeken blijkt dat de processie, die uit meer dan honderd vooral vrouwelijke deelnemers bestaat, onderweg is naar het Sanktuarium Bożego Miłosierdzia, een monsterlijke kerk aan de zuidelijke rand van Kraków, waar de heilige Faustina Kowalska - patrones van de Poolse parochie in Meterik - begraven ligt. Jaarlijks bezoeken miljoenen pelgrims dit heiligdom. 

Faustina werd in 2000 heilig verklaard door Karol Wojtyła, de uit de buurt van Kraków afkomstige paus Johannes Paulus II. Nog meer dan elders in Polen struikel je in Kraków en omgeving over de in 2005 overleden Poolse paus. Als dorp tel je hier niet mee zonder beeld van JP II (hoe kitscheriger en hoe minder gelijkend, hoe beter lijkt het devies).



Paters en nonnen zijn hier geen abnormale verschijningen in het straatbeeld. Zo passeerde ons op diezelfde dijk langs de Wisła een trosje fietsende nonnen met wapperende habijten.


Wist u trouwens dat afgelopen zondag vanuit Kraków de jaarlijkse processie naar Częstochowa is vertrokken? Deo volente arriveren de bedevaartgangers daar komende zondag om er twee dagen later samen met miljoenen anderen Maria Hemelvaart - een nationale feestdag in Polen - te gaan vieren. 

En dan is er natuurlijk nog Radio Marya (motto: ‘In dienst van god, kerk en vaderland’) een even populaire als omstreden radiozender van ultraconservatieve katholieke snit. 

 

Processies in overvloed.

Miljoenen bezoekers bij het graf van een heilige.

Beelden van JP II op elke straathoek. 

Trosjes fietsende nonnen. 

Maria Hemelvaart een nationale feestdag.

Radio Marya.


Mijn oma zou hier haar hart kunnen ophalen. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten